M1:449 — چون وزیر از ره‌زنی مایه مساز / خلق را تو بر میاور از نماز

مولانا در این بیت، پس از شرح حسادت وزیر و نقشه‌ی او برای نابودی مسیحیان از درون، مستقیماً خواننده را مورد خطاب قرار می‌دهد و او را از پیمودن چنین راهی برحذر می‌دارد.

«ره‌زنی» در اینجا دزدی مال و اموال نیست، بلکه کنایه از دزدی ایمان و باورهای معنوی مردم است. وزیر با تظاهر به زهد و دینداری، در واقع یک راهزن معنوی است که می‌خواهد سرمایه‌ی اصلی مردم، یعنی ایمانشان، را به یغما ببرد. مولانا می‌گوید که چنین کاری را «مایه» و اساس زندگی خود قرار نده. به عبارت دیگر، موفقیت و جایگاه خود را بر پایه‌ی فریب و گمراه کردن دیگران بنا نکن.

مصرع دوم نتیجه‌ی این راهزنی را بیان می‌کند: «خلق را از نماز برآوردن». «نماز» در اینجا نماد کلیه‌ی اعمال عبادی، ارتباط با خدا و مسیر درست معنوی است. کسی که مانند وزیر عمل می‌کند، مردم را از اصل دین و عبادت حقیقی دور می‌سازد و آنها را به بیراهه می‌کشاند. این بیت یک اصل اخلاقی مهم را بیان می‌کند: هرگز از دین به عنوان ابزاری برای رسیدن به اهداف شخصی و ضربه زدن به دیگران استفاده نکن.

Rumi turns from the story to address the reader directly, drawing a moral lesson from the vizier's actions. The vizier's 'piety' is a form of spiritual highway robbery (rah-zanī), an ambush set on the path to God. He uses the language of faith to achieve the opposite of what faith intends: to sever people's connection to the divine, symbolized by their prayer (namāz).

The couplet functions as a sharp ethical command. 'Making capital from banditry' means building one's spiritual or worldly status on a foundation of deceit and malice. The vizier's envy drives him to destroy the spiritual lives of others, a sin Rumi considers catastrophic. By telling the reader 'do not do this,' Rumi universalizes the story's warning against false spiritual guides and the corrosive nature of envy, which masquerades as guidance only to lead the flock to ruin.