M1:479 — قدرت خود بین که این قدرت ازوست / قدرت‌ِ تو نعمت‌ِ او دان که هوست

این بیت بخشی از سخنان وزیر مکار مسیحی است که برای گمراه کردن قوم خود، عمداً آموزه‌های انجیل را تحریف می‌کند. او مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های معنوی متضاد را پشت سر هم ردیف می‌کند تا سالکان را سرگردان و ناامید سازد.

در ابیات قبل (۴۷۶-۴۷۷)، وزیر یک دیدگاه را مطرح می‌کند: «امر و نهی‌های الهی برای این است که ما به عجز و ناتوانی خود پی ببریم و در نتیجه، قدرت مطلق خداوند را درک کنیم.» اما بلافاصله در این بیت (۴۷۹) و بیت قبلی‌اش (۴۷۸)، دیدگاهی کاملاً مخالف را پیش می‌کشد: «به عجز خود نگاه نکن، که این کار کفران نعمت است. درعوض، به قدرتی که خدا به تو داده توجه کن و بدان که این قدرت، هدیه و تجلی او در وجود توست.»

مولانا با قرار دادن این دو نظر متضاد در کنار هم، نشان می‌دهد که چگونه حقیقت‌های معنوی، وقتی از جایگاه اصلی خود خارج شوند و به صورت جزئی و بدون در نظر گرفتن کل مسیر به کار روند، می‌توانند به ابزاری برای گمراهی تبدیل شوند. هر یک از این دیدگاه‌ها (توجه به عجز یا توجه به قدرت) در جای خود درست است، اما وزیر با ارائهٔ گزینشی و متناقض آنها، راه را بر حقیقت می‌بندد. این بیت در واقع نقدی است بر جدل‌های کلامی و عرفانی بی‌حاصل که به جای راهنمایی، موجب سردرگمی می‌شوند.