M1:564 — کین چه بدبختیست ما را ای کریم / از دل و دین مانده ما بی تو یتیم

این بیت بخشی از زاری و التماس مریدانی است که فریب وزیر یهودی را خورده‌اند. وزیر پس از جلب اعتماد کامل مردم، خود را در خلوت حبس کرده و مریدان که به او وابستگی شدید عاطفی و معنوی پیدا کرده‌اند، در فراق او بی‌تاب شده‌اند.

آنها در این بیت اوج استیصال خود را بیان می‌کنند. او را «کریم» و بزرگوار می‌خوانند که نشان از عمق باورشان به قداست دروغین او دارد. سپس وضعیت خود را «بدبختی» توصیف می‌کنند. نکتهٔ کلیدی در مصراع دوم است: «از دل و دین مانده ما بی تو یتیم». یتیم، کودکی است که پدر و سرپرست خود را از دست داده و بی‌دفاع و سرگردان است. مریدان می‌گویند غیبت این مرشد دروغین، آنها را نه تنها از یک جنبه، بلکه از دو جنبهٔ اساسی «یتیم» کرده است: هم از «دل» (احساسات، آرامش درونی، شور و حال معنوی) و هم از «دین» (راه و رسم، ایمان، هدایت). آنها احساس می‌کنند که بدون او، هم تکیه‌گاه عاطفی و هم راهنمای ایمانی خود را از کف داده‌اند.

مولانا با این تصویرسازی دقیق، روانشناسی وابستگی کورکورانه به یک قطب معنوی را نشان می‌دهد. این بیت، فریاد انسانی است که تمام هویت معنوی و عاطفی خود را به یک شخص گره زده و اکنون با غیبت او، احساس پوچی و یتیمی مطلق می‌کند.