M1:576 — سِیرِ بیرونیست قول و فعل ما / سیرِ باطن هست بالای سَما

این بیت دو نوع «سیر» یا سفر را در برابر هم قرار می‌دهد: سفر بیرونی و سفر درونی.

سفر بیرونی همان «قول و فعل ما» است؛ یعنی تمام آنچه می‌گوییم، می‌اندیشیم و انجام می‌دهیم که به حواس پنج‌گانه و دنیای مادی وابسته است. این سفر، هرچقدر هم که گسترده باشد، در محدودهٔ جهان فیزیکی باقی می‌ماند. مولانا در ابیات قبل، این حوزه را قلمرو «گفت‌وگو» و «حسّ دون» (حواس پست) نامیده و مریدان را به فراتر رفتن از آن تشویق کرده است.

در مقابل، سفر باطنی (سیر باطن) قرار دارد که سفری روحانی و معنوی است. این سفر با خاموش کردن حواس ظاهری و فراتر رفتن از قیل‌وقال عقل جزئی آغاز می‌شود. به همین دلیل، جایگاه آن «بالای سما» یا فراتر از آسمان‌ها توصیف شده است. «آسمان» در اینجا نماد بلندترین مرتبهٔ عالم مادی و محسوس است. بنابراین، سفر روح به قلمرویی تعلق دارد که از حدود فضا و زمان و هر آنچه با حواس درک می‌شود، فراتر است. این همان عالمی است که در بیت بعدی با راه رفتن عیسی بر روی آب به تصویر کشیده می‌شود؛ کاری که برای جسمِ محدود به خشکی، غیرممکن است.