M1:580 — آبِ حیوان از کجا خواهی تو یافت / موجِ دریا را کجا خواهی شکافت

این بیت بخشی از گفتار وزیری است که مریدان را به سلوک باطنی دعوت می‌کند. مولانا در ابیات قبل، دو نوع «سِیر» یا سفر را در مقابل هم قرار داده است: سفر جسم بر روی «خشکی» که همان دنیای مادی و محسوسات است، و سفر روح بر روی «دریا» که عالم معنا و حقیقت است.

این بیت با دو پرسش انکاری، نتیجه‌گیری می‌کند: کسی که تمام عمرش را در راه خشکی (یعنی درگیر شدن با عقل جزئی، حواس پنج‌گانه و امور دنیوی) گذرانده است، چگونه می‌تواند انتظار داشته باشد که به «آب حیوان» (آب حیات) دست یابد؟ آب حیات نماد معرفت جاودانه و زندگی معنوی حقیقی است که در اعماق دریای معنا یافت می‌شود، نه در سطح خشک مادیات.

به همین ترتیب، چنین شخصی چگونه می‌تواند «موج دریا را بشکافد»؟ شکافتن موج، استعاره‌ای است برای غلبه بر موانع راه سلوک و غرق شدن در حقایق باطنی. این کار نیازمند رها کردن ساحل امنِ «خشکی» و دل به دریای فنا زدن است. پیام اصلی این است که ابزارها و روش‌های دنیای مادی برای درک عالم معنا ناکارآمدند و برای رسیدن به حقیقت، باید از آن‌ها فراتر رفت.