M1:587 — طفل را گر نان دهی بر جای شیر / طفلِ مسکین را از آن نانْ مُرده گیر

این بیت بخشی از گفتگوی مریدان با پیر و مرشدشان است. مریدان از او می‌خواهند که در آموزش معنوی، حال و ظرفیت آن‌ها را در نظر بگیرد و معارفی فراتر از درکشان به آن‌ها نیاموزد. آن‌ها خود را به نوزادی تشبیه می‌کنند که تنها توانایی هضم شیر را دارد.

مولانا از این تمثیل ساده و قدرتمند استفاده می‌کند تا یک اصل مهم در تربیت روحانی را بیان کند: تناسب میان «غذا» (معرفت) و «گیرنده» (سالک). همان‌طور که نان، با تمام خاصیتش، برای نوزادی که دندان و دستگاه گوارش مناسب ندارد، سمی مهلک است، حقایق معنوی سنگین نیز اگر پیش از موعد و بدون آمادگی لازم به سالک عرضه شود، می‌تواند به جای رشد، باعث نابودی روحانی او گردد. این بیت بر اهمیت «تدریج» و «ظرفیت» در مسیر سلوک تأکید دارد و نشان می‌دهد که هر سخنی را نباید برای هر کسی گفت.