Lesen› Buch 1› Die Anhänger protestieren gegen die Abgeschiedenheit des Wesirs› Vers 619
M1:619 — گاه نقشش دیو و گَه آدم کند / گاه نقشش شادی و گه غم کند
M1:619
Bedeutung · به زبانِ تو — Deine Sprache · AI
خداوند به عنوان نقاش هستی، مخلوقات خود را آن‌گونه که اراده می‌کند شکل می‌دهد؛ گاهی آنها را مظهر پلیدی (دیو) و گاهی مظهر انسانیت (آدم) می‌سازد و گاهی در وجودشان شادی و گاهی غم قرار می‌دهد.
این بیت در ادامهٔ تصویرسازی از خداوند به عنوان «نقاش» و از مخلوقات به عنوان «نقش» یا طرح اوست. مولانا در اینجا بر قدرت مطلق و ارادهٔ بی‌چون‌وچرای خداوند در آفرینش تأکید می‌کند. همان‌طور که یک نقاش روی بوم خود هر صورتی را که بخواهد می‌کشد، خداوند نیز در کارگاه خلقت، هر موجودی را به شکلی خاص می‌آفریند.
نکتهٔ اصلی این است که مخلوقات در برابر ارادهٔ خالق کاملاً تسلیم و بی‌اختیارند. خداوند است که ماهیت وجودی آنها را تعیین می‌کند: یکی را «دیو» (نماد شر و پستی) و دیگری را «آدم» (نماد خیر و انسانیت) می‌آفریند. به همین ترتیب، حالات درونی ما نیز از اوست؛ گاهی وجود ما را از «شادی» لبریز می‌کند و گاهی از «غم». این بیت، انسان را به درک عجز خود در برابر قدرت بی‌نهایت الهی فرامی‌خواند و مقدمه‌ای است برای بحث پیچیده‌تر «جبر و اختیار» که در ابیات بعدی مطرح می‌شود.
- نقشش
- نقش او، طرح او، آفریدهٔ او
- گه
- گاه، زمانی، وقتی (شکل کوتاه شده)
- دیو
- شیطان، موجود اهریمنی، نماد شر و زشتی
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.