M1:650 — که مرا عیسی چنین پیغام کرد / کز همه یاران و خویشان باش فَرد

این بیت بخشی از سخنان وزیری است که برای نابود کردن دین مسیح، خود را مسیحی جا زده و اکنون در اوج موفقیت نقشه‌اش، خود را در خانه‌ای حبس کرده است. او از پشت در به مریدانی که برای هدایت‌گرفتن جمع شده‌اند، به دروغ می‌گوید که این انزوا و سکوت، فرمانی از جانب حضرت عیسی است. او با نسبت دادن این دستور به عیسی، کناره‌گیری خود را توجیه می‌کند و به مریدانش می‌فهماند که باید او را رها کنند.

در واقع، این پیام دروغین، آخرین ضربهٔ وزیر برای تکمیل نقشهٔ ویرانگرانه‌اش است. او با این کار، مریدان را که پیش از این با تعالیم متناقض دچار تفرقه کرده بود، کاملاً سرگردان و بی‌رهبر رها می‌کند تا فروپاشی جامعهٔ مسیحیان حتمی شود. مولانا با نقل این داستان نشان می‌دهد که چگونه شخصیت‌های بدطینت می‌توانند از نام مقدسات و مفاهیمی چون «تنهایی معنوی» (خلوت) برای رسیدن به اهداف شیطانی خود سوءاستفاده کنند.

This couplet is part of a deceptive speech delivered by the treacherous vizier. Having successfully infiltrated the Christian community, he now feigns a profound spiritual calling to retreat, framing it as a direct command from Jesus (عیسی). The message he claims to have received is a classic trope of asceticism: sever all worldly ties to achieve spiritual purity.

In the context of the story, this is a calculated lie. The vizier's goal is not spiritual advancement but the destruction of the community he leads. By commanding his followers to isolate themselves, he aims to atomize their society, break their bonds of fellowship, and make them vulnerable to his subsequent, destructive commands. Rumi uses the language of authentic spiritual practice—solitude (خلوت), detachment—to show how easily it can be mimicked and weaponized by those with corrupt intentions. The vizier's performance is a cautionary tale about the dangers of spiritual authority that is not grounded in genuine inner transformation.