M1:756 — نورِ روزن گِرد خانه می‌دَود / زانک خور بُرجی به بُرجی می‌رود

Rumi uvodi jednu jednostavnu, svakodnevnu sliku: mrlja svjetlosti koja ulazi kroz prozor i polako se kreće po podu ili zidu sobe. Ova pojava, objašnjava on, nije hir same svjetlosti; ona je samo posljedica mnogo većeg kretanja – Sunčevog prividnog putovanja nebom kroz astrološka sazviježđa (burdž).

U kontekstu priče, ova slika služi kao moćna metafora. Neposredno prije ovog stiha, Rumi govori o "plamenovima" koji izbijaju iz "dragulja proročanstva". Ti plamenovi (duhovna inspiracija, mudrost, karizmatični utjecaj) nisu samostalni; oni su poput te sunčeve svjetlosti. Njihovo prisustvo i kretanje u svijetu direktno zavise od kretanja njihovog izvora – "dragulja" ili "Sunca", što predstavlja Božanske poslanike i evlije (svece).

Poenta je da duhovna stvarnost i njen utjecaj na svijet nisu fiksni. Kao što se Sunce kreće, tako se i manifestacija Božanske svjetlosti kroz odabrane pojedince pomjera kroz historiju i među ljudima. Ljudska bića su poput kuća, a duhovni utjecaj je svjetlost koja ih obasjava – ali ta svjetlost prati nebeski izvor koji je izvan njihove kontrole.