M2:1234 — گفت روزی حاکمش ای وعده کژ / پیش آ در کار ما واپس مغژ

이 구절은 이야기의 전환점입니다. 한 남자가 길 한복판에 심은 가시나무는 행인들에게 계속해서 고통을 주고 있습니다. 태수는 그에게 나무를 뽑으라고 명령했지만, 남자는 “내일 하겠다”는 말만 되풀이하며 시간을 끌었습니다. 그 사이 가시나무는 더욱 단단히 뿌리내리고 무성해졌습니다.

여기서 태수는 더 이상 지체할 수 없다고 판단하여 남자를 질책합니다. “거짓 약속을 일삼는 자여(وعده کژ)”라는 호칭은 그의 무책임한 태도와 미루는 습관을 직접적으로 꾸짖는 말입니다. “이리 와서 우리 일을 처리하라”는 명령은 이 문제가 더 이상 개인의 일이 아니라 공동체의 안전과 관련된 공적인 ‘우리 일’임을 분명히 합니다. “뒤로 물러서지 말라(واپس مغژ)”는 표현은 더 이상의 변명이나 회피를 용납하지 않겠다는 단호한 의지를 보여줍니다.

이 이야기는 루미가 인간의 나쁜 습관이나 결점을 가시나무에 비유한 우화입니다. 미루면 미룰수록 나쁜 습관(가시나무)은 더욱 뿌리 깊어지고, 그것을 고치려는 의지(뽑는 사람)는 나이가 들면서 약해집니다. 태수의 이 명령은 더 늦기 전에, 더 이상 손 쓸 수 없게 되기 전에 즉시 행동에 나서야 한다는 영적·윤리적 촉구인 셈입니다.

Este verso es el punto de inflexión en la parábola del espino. Un hombre ha plantado un arbusto espinoso en medio de un camino público, hiriendo a los viajeros. A pesar de las quejas, pospone continuamente el arrancarlo, diciendo siempre «mañana».

Aquí, la autoridad (el ḥākim o juez) interviene con una orden directa y enérgica. Lo llama «promesa torcida» (waʿda-ye kaž), una personificación de su falta de fiabilidad. La orden es doble: «avanza» (pīš ā), es decir, enfréntate a tu responsabilidad, y «no te arrastres hacia atrás» (wāpas maġaž), una expresión arcaica que significa dejar de retroceder o evadir el deber.

En el contexto sufí de Rumi, esta historia es una alegoría de la lucha contra el alma inferior (nafs). El espino representa un mal hábito, un defecto de carácter o un pecado. El hombre es el individuo que sabe que debe corregirlo, pero lo pospone. El juez representa la Razón, la conciencia espiritual o la guía divina que exige acción inmediata. El mensaje es claro: cuanto más se retrasa la reforma espiritual, más arraigado y poderoso se vuelve el mal hábito, y más débil y viejo se vuelve uno para combatirlo, como explican los versos siguientes.

این بیت لحظه‌ی اوج‌گیری داستان مردی است که بوته‌ی خاری در راه مردم کاشته و با وجود شکایت‌ها، کندن آن را مدام به آینده موکول می‌کند. در اینجا، حاکم که نماد عقل، وجدان یا راهنمای روحانی است، دیگر وعده‌های پوچ مرد را تحمل نمی‌کند و با لحنی تند و قاطع به او فرمان می‌دهد.

عبارت «ای وعده کژ» (ای کسی که وعده‌ات کج و نادرست است) سرزنش مستقیمی است به عادتِ به تعویق انداختن. فرمان «پیش آ در کار ما» یعنی به وظیفه‌ات عمل کن و «واپس مغژ» (به عقب مخز یا سستی نکن) تأکیدی است بر اینکه زمان سهل‌انگاری به پایان رسیده است.

مولانا از این داستان ساده، یک تمثیل عمیق برای اصلاح نفس می‌سازد. بوته‌ی خار، نماد هر خصلت ناپسند یا عادت بدی در وجود انسان است. هر روز که اصلاح آن را به فردا می‌اندازیم، آن عادت در وجود ما ریشه‌دارتر و قوی‌تر می‌شود، در حالی که ما خود پیرتر و ضعیف‌تر می‌شویم و اراده‌مان برای تغییر کاهش می‌یابد. بنابراین، فرمان حاکم، در واقع صدای درونی عقل است که انسان را به اقدام فوری برای خودسازی و ترک عادت‌های ویرانگر فرا می‌خواند، پیش از آنکه دیر شود.