M2:2672 — ای ز فرزین‌بندهای مشکلت / سوخته دلها سیه گشته دلت

این بیت بخشی از سخنان معاویه خطاب به ابلیس است. معاویه در حال برشمردن قدرت و تأثیر ویرانگر ابلیس بر تاریخ بشر است. مولانا در اینجا از استعارهٔ شطرنج استفاده می‌کند که در بیت قبل آغاز شده بود. «فرزین‌بند» یک اصطلاح شطرنجی برای دامی پیچیده و تقریباً گریزناپذیر است که با مهرهٔ وزیر (فرزین) اجرا می‌شود.

معاویه می‌گوید که ابلیس با چنین ترفندهای هوشمندانه و پیچیده‌ای، استادان و انسان‌های بزرگ بسیاری را به دام انداخته و دل‌هایشان را سوزانده است (استعاره از گمراهی و رنج معنوی). اما این پیروزی‌ها بهایی داشته است: قلب خود ابلیس در این فرآیند سیاه و از نور حقیقت تهی گشته است. این بیت به یک اصل عرفانی اشاره دارد که هر عمل بد، پیش از آنکه به دیگری آسیب بزند، به روح خود فاعل لطمه می‌زند و او را از منبع خیر و نور دورتر می‌کند. سیاهی دل ابلیس، نتیجهٔ قهری مکر و حیله‌ورزی خود اوست.