M3:203 — درد آمد بهتر از ملک جهان / تا بخوانی مر خدا را در نهان

این بیت در ادامهٔ داستانی است که توضیح می‌دهد چرا خداوند به برخی افراد مانند فرعون، ثروت و سلامت کامل می‌دهد اما به دوستان خود درد و نیاز می‌بخشد. مولانا استدلال می‌کند که درد و رنج، یک موهبت الهی و یک «کمند لطف» است. برخلاف قدرت و ثروت که می‌تواند انسان را به غفلت و ادعای خدایی بکشاند (مانند فرعون)، درد انسان را فروتن کرده و او را به نیازش به یک قدرت برتر آگاه می‌سازد.

این «خواندن در نهان» یا راز و نیاز پنهانی، ارزشمندترین نوع عبادت است، زیرا از ریا و تظاهر به دور است و از اعماق یک دل شکسته و نیازمند برمی‌آید. از دیدگاه مولانا، چنین دعایی که از سر درد باشد، خود پاسخ خداوند است (چنانکه در بیت‌های قبل آمده: «آن الله تو لبیک ماست»). بنابراین، هر چیزی که انسان را به این نقطه از خلوص و نیاز برساند، حتی اگر ظاهراً «درد» باشد، در باطن بهتر از تمام پادشاهی جهان است که انسان را از این ارتباط معنوی دور می‌کند.