Lesen Buch 6 Erneute Rückkehr zur Geschichte des Sufis und des Richters Vers 1544

M6:1544 — این به صورت گر نه در گورست پست / گورها در دودمانش آمدست

این به صورت گر نه در گورست پستگورها در دودمانش آمدست
✦ Diesen Beyt auf Deutsch rendern

M6:1544

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — aus seinen aufgezeichneten Masnawi-Vorlesungen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: این شخص، به ظاهر اگرچه در گورِ پست‌زمین نیست، اما چنان از حیات بی‌بهره است که گویی گورها در عمق وجود و دودمانش فرود آمده‌اند. معنا: این بیت حال کسی را توصیف می‌کند که چنان از حیات حقیقی و معنوی بی‌بهره است که گویی از مرده هم مرده‌تر است و گورها در هستی‌اش جای گرفته‌اند، به حدی که دیگر نمی‌توان او را یک موجود زنده پنداشت.

شرح

مولانا در این بیت شگرف، با کلامی از زبان قاضی، اوج بی‌حیاتی معنوی را به تصویر می‌کشد. قاضی در مقام داوری می‌گوید که وظیفه‌اش رسیدگی به امور زندگان است؛ «حاکم اصحاب گورستان کی‌ام؟» سپس به آن فرد بی‌رمق و بی‌اثر اشاره می‌کند و می‌گوید: «این به صورت گر نه در گورست پست / گورها در دودمانش آمدست.» این سخن، مبالغه‌ای است شورانگیز و بی‌نظیر. این فرد، به ظاهر شاید نفس می‌کشد و راه می‌رود، اما در باطن چنان از هرگونه حرکت و حیاتی محروم است که گویی نه فقط در گور نیست، بلکه خودِ گورها در ژرفای وجودش لانه کرده‌اند و او از مرده هم مرده‌تر است. به تعبیر دیگر، سند مرگ و بی‌حیاتی به نام او صادر شده و تمام هستی او به گوری سیار بدل گشته است.

مولانا ادامه می‌دهد: «بس بدیدی مرده اندر گور تو / گور را در مرده بین ای کور تو.» تو ای که ظواهر را می‌بینی، بارها دیده‌ای که مردگان را در گور می‌نهند، اما اکنون به چشم دل بنگر که چگونه گوری را در وجود این مرده‌ای زنده‌نما نشانده‌اند! این اوج توانایی مولانا در به کارگیری مجاز و تخیل برای بیان حقایق عمیق است؛ او نه تنها مرگ را وصف می‌کند، بلکه با وارونه‌سازی و قلب تصویر، بُعد جدیدی از بی‌حیاتی را عرضه می‌دارد.

قاضی در نهایت توصیه می‌کند که با چنین موجود بی‌جانی درنیفتید: «گرد خشم و کینه مرده مگرد / هین مکن با نقش گرما به نبرد.» این شخص چون نقشی بر دیوار گرمابه است، بی‌جان و بی‌اثر. همان‌طور که سعدی شیرین‌سخن می‌گوید، اگر نقش شیطان را بر دیوار زشت می‌کشند، دلیلش این نیست که شیطان واقعاً زشت است، بلکه «قلم در کف دشمن است.» این نقاشی‌ها، این صور بی‌روح، قابلیت جنگیدن و اثرگذاری ندارند و نباید با آنها درگیر شد. مولانا با این تمثیل، این انسان ظاهراً زنده اما باطناً مرده را از دایره قضاوت و ستیز بیرون می‌گذارد، چرا که او چنان بی‌روح و بی‌کنش است که دیگر سزاوار خصومت هم نیست. این بیت در پسِ ظاهر طنزآمیز و مبالغه‌گونش، درسی عمیق دربارهٔ تشخیص حیات حقیقی و تمایز آن از صرفِ وجود ظاهری به ما می‌دهد. چنین کسی، از منظر عرفانی، قابلیت دریافت فیض و الهام را ندارد و از "زنده"‌های حقیقی که اولیای الهی‌اند، فرسنگ‌ها فاصله دارد.

نکات کلیدی

  • مبالغهٔ شعری مولانا برای به تصویر کشیدن اوج بی‌حیاتی معنوی.
  • تفاوت میان وجود ظاهری و حیات باطنی: «گورها در دودمانش آمدست» به معنای مردگیِ مطلق روحانی است.
  • فقدان روح و کنش درونی یک شخص او را از دایرهٔ قضاوت و ستیز حقیقی خارج می‌کند.
  • قدرت مولانا در وارونه‌سازی و قلب تصاویر برای بیان مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی.

Sources: d6-s33 · 46:15:80 d6-s33 · 53:19:20

به زبانِ تو — Deine Sprache · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.