Lesen Buch 6 Die Maus flehte den Frosch an: »Such keine Ausreden und schieb die Erfüllung dieser meiner Bitte nicht auf! Denn im Aufschub liegen Unglücke, und der Sufi ist ein Kind der Zeit und lässt die Hände seines Vaters nicht los. Und der barmherzige Vater des Sufi, der die Zeit ist, lässt ihn nicht auf morgen warten, sondern hält ihn so tief in seinem Rosengarten der schnellen Abrechnung versunken, dass er nicht wie die einfachen Leute auf die Zukunft wartet. Er ist ein Fluss, kein Zeitalter, denn bei Allah gibt es weder Morgen noch Abend, weder Vergangenheit noch Zukunft, weder Ewigkeit noch Unendlichkeit. Dort gibt es keinen früheren Adam und keinen späteren Dajjal, denn diese Formen gehören zum Bereich des partikulären Verstandes, und die tierische Seele im Reich des raum- und zeitlosen hat diese Formen nicht. Also ist er ein Kind einer Zeit, von der man nur die Negation der Trennung der Zeiten versteht, so wie man von Allah, dem Einen, die Negation der Dualität versteht, nicht die Wirklichkeit der Einheit.« Vers 2741

M6:2741 — تا توانم من درین خشکی کشید / مر ترا نک شد سر رشته پدید

تا توانم من درین خشکی کشیدمر ترا نک شد سر رشته پدید
✦ Diesen Beyt auf Deutsch rendern

M6:2741

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — aus seinen aufgezeichneten Masnawi-Vorlesungen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: تا من در این خشکی بتوانم این ریسمان را بکشم، آنگاه برای تو سرِ رشته آشکار خواهد شد. معنا: این بیت از زبان موجود خاکی (موش یا سالک) می‌گوید که تا زمانی که امکان ارتباط زمینی (کشیدن رشته) وجود دارد، نشانه‌ای از این پیوند به موجود آبی (قورباغه یا معشوق) خواهد رسید تا از حضور و تمنای او آگاه شود. این درسی است در باب یافتن راهی برای پیوند و حضور در لحظه، میان دو عالم متفاوت.

شرح

این بیت در میان داستان حکیمانه‌ی موش و قورباغه آمده است که می‌خواهند بین خود ریسمانی بیندازند تا در غیابِ دیدار، از حال یکدیگر آگاه شوند. موش بر خشکی می‌زیَد و قورباغه در آب. این ریسمان، پلی می‌شود میان دو عالم. مولانا از این داستان، که اوجش همین بیت است، می‌خواهد به ما درسی عمیق‌تر بدهد؛ درسی درباره‌ی رابطه‌ی جان و تن، و رابطه‌ی بنده و خدا.

من سال‌هاست بر این تأکید کرده‌ام که مثنوی، فلسفه‌ی «نقد» را تعلیم می‌دهد، نه «نسیه» را. «سیلی نقد از عطای نسیه به»، و این حکمت در اینجا به اوج خود می‌رسد. این بیت را باید به منزله‌ی «نقد این زمان» فهمید. سالکِ خاکی، که همان موشِ داستان است، از قورباغه‌ی آبی (که نمادِ جان یا حضورِ الوهی است) می‌خواهد تا ریسمانِ پیوند را بپذیرد. می‌گوید: «تا وقتی که من، این موجودِ خاکی، توان کشیدن این ریسمان را دارم، تو، ای آن که در عالمِ آبگونِ معانی ساکنی، سرِ این رشته را خواهی دید.» این یعنی ارتباط، آنی و حاضر و بالفعل است، نه موکول به آینده‌ای نامعلوم.

موش در اینجا نماد «تن» است که در خشکیِ دنیا گرفتار است و قورباغه نماد «جان» است که در دریایِ بی‌کرانِ حق غوطه می‌زند. اما جان در تن اسیر است؛ «هست تن چون ریسمان بر پای جان / می‌کشاند بر زمینش ز آسمان.» این ریسمانِ پیوند بین این دو، در واقع خودِ «زندگی» است، همان ارتباطِ هر دم جاری که نشانه‌ی حضور حق در لحظه است. عارف، در مقابل زاهد که وعده‌ی بهشت نسیه را می‌دهد، بهشت نقد خود را در همین دنیا و در همین لحظه می‌جوید. «مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ / چرا که وعده تو کردی و او به جا آورد.» بهشتِ عارف، احوال خوش روحی‌ست که در همین اکنون حاصل می‌شود.

فلسفه‌ی «نقدِ زمان» که مولانا اینقدر بر آن اصرار دارد، از آموزه‌های محوری مثنوی است. «صوفی ابن‌الوقت باشد ای رفیق / نیست فردا گفتن از شرط طریق.» صوفی فرزند اکنون است. این رشته‌ی پیوند، همان «نشانه» است. همچون «سبزه‌ی مست» که نشانه‌ی آب جاری در جوی است، و «سیماهم فی وجوههم» که نشانه‌ی سجود و حضور قلب مؤمن است. این رشته، نشانه‌ای است ملموس و بلاواسطه که وجودی را در عالمی دیگر، از حضور دیگری آگاه می‌سازد. عارف نه تنها از لطفِ معشوق، که از قهرِ او نیز استقبال می‌کند، چرا که هر دو نشانه‌ی حضور اوست. «خاصه آن سیلی که از دست تو است / که قفا و سیلی‌اش مست تو است.» این سیلی، یک نقدِ حضور است که برای عاشق، هزاران وعده‌ی نسیه را بی‌اعتبار می‌کند.

به خلاف بسیاری از فیلسوفان غربی، که به «تنهاییِ اگزیستانسیالیستی» می‌رسند، مولانا همواره بر پیوندِ ناگسستنیِ جان با اصلِ خود تأکید می‌کند. جداییِ مورد نظر مولانا، جدایی از معشوقی حاضر است، نه تنهایی در جهانی بی‌معنا. این ریسمان، نمادی از این پیوندِ ناگسستنی است. ریسمان کشیده می‌شود، حتی اگر معشوق در آب باشد و عاشق در خشکی. همین کشش، همین نشانه، خود حضور است. این همان «حکایت» است، نه «شکایت»؛ حکایت از راهی برای وصل، حتی در کُنه فراق.

نکات کلیدی

  • اهمیت «نقد حال» و حضور در لحظه، به جای دل بستن به وعده‌های دوردست.
  • ریسمانِ ارتباط، نمادی از پیوند جانِ خاکی با حقیقتِ آبی و الوهی است.
  • عاشق واقعی، هرگونه نشانه‌ای از معشوق، چه لطف و چه قهر، را غنیمت می‌شمرد.
  • تجربه‌ی معنوی در مثنوی، مبتنی بر پیوستگی و حضور است، نه تنهایی اگزیستانسیالیستی.
  • جهان، پر از نشانه‌هاست؛ باید چون موشِ داستان، ریسمانِ ارتباط را یافت و آن را کشید.

Sources: d6-s63 · 44:55:00 d6-s63 · 47:38:00 d6-s63 · 49:54:00 s11 [01:09:00] s11 [01:12:00]

به زبانِ تو — Deine Sprache · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.