Lesen Buch 6 Das Gleichnis des Schielenden wie jener Fremde namens Umar, den man wegen dessen von einem Laden zum anderen schickte, und er verstand nicht, dass alle Läden in diesem Sinne eins sind: dass sie hier kein Brot verkaufen. Ich werde hier Wiedergutmachung leisten. Ich habe mich geirrt, mein Name ist nicht Umar. Wenn ich in diesem Laden Buße tue und Wiedergutmachung leiste, finde ich Brot in allen Läden dieser Stadt. Und wenn ich ohne Wiedergutmachung weiterhin Umar heiße, gehe ich an diesem Laden vorbei und bin beraubt und schielend, und ich habe diese Läden voneinander getrennt gesehen. Vers 3229

M6:3229 — احول دو بین چو بی‌بر شد ز نوش / احول ده بینی ای مادر فروش

احول دو بین چو بی‌بر شد ز نوشاحول ده بینی ای مادر فروش
✦ Diesen Beyt auf Deutsch rendern

M6:3229

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — aus seinen aufgezeichneten Masnawi-Vorlesungen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: آن دوبینِ کژچشم چون از چشیدن طعم (حقیقت) محروم گشت، تو ای پلید و مادر‌فروش که کثرت را ده برابر می‌بینی. معنا: بیت در ادامهٔ داستان مردی‌ست که در شهر کاشان به خاطر نام «عمر» از نان محروم می‌شود؛ این بیت به فرد دوبین و احول (کژچشم) اشاره دارد که چون طعم حقیقت را نچشیده، توصیفش می‌کند، اما مخاطب اصلی کسی‌ست که از او هم بدتر است و کثرت را ده برابر می‌بیند، کسی که به دلیل پلیدی درونی‌اش، به «مادر‌فروش» تشبیه شده.

شرح

این بیت در میانهٔ داستانی عمیق و پرتمثیل در مثنوی شریف جای دارد، داستان مردی که نامش «عمر» است و در شهر شیعه‌نشین کاشان، از هر نانوایی که نان می‌خواهد، دست خالی بازمی‌گردد. مولانا در اینجا قصهٔ «احول» را پیش می‌کشد، کسی که به واسطهٔ کژچشمی، دو چیز را یکی می‌بیند. اما در این بیت، از او هم فراتر می‌رود و خطابش را به کسی می‌گرداند که نه فقط «دوبین»، که «ده‌بین» است؛ یعنی کثرت را نه دو برابر، که ده برابر می‌بیند و از این رهگذر، از درک وحدت مطلقاً محروم مانده است.

من فکر می‌کنم معنای «احول دو بین چو بی‌بر شد ز نوش» این است که فردی که چشم باطن او کژ است و واقعیت را دوگانه می‌بیند، از چشیدن طعم حقیقت و حلاوت وحدت محروم می‌شود. این بی‌بر شدن از نوش، نمادی از محرومیت از برکت و طعم زندگی اصیل است، همانند آن مرد «عمرنام» که از لقمه‌ای نان در کاشان محروم ماند. این نان در معنای تمثیلی خود، همان رزق معنوی و برکت دیدن حقیقت است.

اما مولانا به همین بسنده نمی‌کند و با تعبیری به شدت تند و بی‌پرده می‌فرماید: «احول ده‌بینی ای مادر فروش». این «مادر‌فروش» که در عرف ما نوعی فحش و ناسزا محسوب می‌شود، در اینجا استعاره‌ای‌ست از نهایت خباثت و از دست دادن همهٔ ارزش‌ها و بنیان‌های اخلاقی. کسی که «مادر» خود را می‌فروشد، گویی ریشه، اصل و مبدأ هستی خویش را تباه کرده است. او نه تنها حقیقت را دوگانه می‌بیند، بلکه در غرقاب کثرت چنان فرو رفته که از اصل و سرچشمهٔ هستی خود نیز بیگانه گشته و آن را معامله کرده است. اوج پلیدی درونی و تباهی اخلاقی از رهگذر این کثرت‌بینیِ افراطی به تصویر کشیده شده است.

در ادامهٔ این داستان، مولانا اشاره می‌کند که این «احولی» است که انسان را در «کاشانِ خاک»، یعنی در همین عالم طبیعت و ماده، سرگردان می‌کند. کسی که از این مغازه به آن مغازه و از این کوچه به آن کوچه می‌رود، بی‌آنکه بداند مقصد کجاست. این همان فقدان «معنای زندگی» است که انسان را به یاوه‌گردی و درماندگی می‌کشاند. راه نجات از این سرگردانی، از نظر مولانا، در تغییر نام باطنی از «عمر» به «علی» است. البته این نه یک بحث مذهبی، بلکه یک تمثیل از تغییر بینش است: از دیدگاه کثرت‌بین و متفرق (که در داستان، عمر نماد آن است) به دیدگاه وحدت‌بین و جمع‌نگر (که علی نماد آن است). وقتی به این دیدگاه واحد دست می‌یابی، آنگاه است که «نان» (رزق معنوی) بی‌تدارک و بی‌حواله به تو می‌رسد.

مولانا از ما می‌خواهد که چشم حق‌شناس داشته باشیم تا «دوست پر بین عرصه هر دو سرا» باشیم؛ یعنی تمام هستی را از جلوهٔ حق پر ببینیم. اگر چنین شد، از این «حواله جابجا» و سرگردانی در «کاشان پرخوف و رجا» می‌رهیم و زندگی معنای خود را بازمی‌یابد. آنگاه است که می‌توانیم همچون مولانا که می‌گفت «می‌روم گستاخ چون خانه روم / سر نگردانم نه دزدانه‌روم»، با شجاعت و اطمینان در این عالم گام برداریم، زیرا می‌دانیم در نزد کی هستیم و به کدامین منزل رهسپاریم. این بیت در حقیقت، فریادی بر کثرت‌بینان است، فریادی که از عمق یکتاپرستی مولانا برمی‌خیزد و نتیجهٔ هولناک کژبینی و از دست دادن دیدگاه وحدت را به تلخ‌ترین شکل ممکن گوشزد می‌کند.

نکات کلیدی

  • «احول» یا دوبینی، استعاره‌ای از عدم درک وحدت است که به محرومیت از حقیقت منجر می‌شود.
  • مادر‌فروش، اوج پلیدی و تباهی اخلاقی‌ست که از کثرت‌بینی افراطی و تباه کردن ریشه‌های هستی نشأت می‌گیرد.
  • تمثیل «عمرنام» در کاشان، نشان‌دهندهٔ سرگردانی در این جهان مادی است اگر دیدگاه وحدت‌بین نداشته باشیم.
  • رهایی از سرگردانی و یافتن معنای زندگی، در رسیدن به دیدگاه وحدت و دیدن جلوه‌های حق در سراسر هستی‌ست.

Sources: d6-s72 · 00:40:55 d6-s72 · 00:45:13 d6-s72 · 00:54:10

به زبانِ تو — Deine Sprache · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.