Die ganze Ghasel ↗

1. 1 برو ای دل به سوی دلبر من·بدان خورشید شرق و شمع روشن
2. 2 مرو هر سو به سوی بی‌سویی رو·که هر مسکین بدان سو یافت مسکن
3. 3 بنه سر چون قلم بر خط امرش·که هر بی‌سر از او افراشت گردن
4. 4 که جز در ظل آن سلطان خوبان·دل ترسندگان را نیست مأمن
5. 5 به دستت او دهد سرمایه زر·ز پایت او گشاید بند آهن
6. 6 ور از انبوهی از در ره نیابی·چو گنجشکان درآ از راه روزن
7. 7 وگر زان خرمن گل بو نیابی·چه سود عنبرینه و مشک و لادن
8. 8 وگر سبلت ز شیرش تر نکردی·برو ای قلتبان و ریش می کن
9. 9 چو دیدی روی او در دل بروید·گل و نسرین و بید و سرو و سوسن
10. 10 درآمیزد دلت با آب حسنش·چو آتش که درآویزد به روغن
11. 11 درآ در آتشش زیرا خلیلی·مرم ز آتش نه‌ای نمرود بدظن
12. 12 درآ در بحر او تا همچو ماهی·بروید مر تو را از خویش جوشن
13. 13 ز کاه غم جدا کن حب شادی·که آن مه را برای ماست خرمن
14. 14 بهار آمد برون آ همچو سبزه·به کوری دی و بر رغم بهمن
15. 15 نخمی چون کمان گر تیر اویی·به قاب قوس رستستی ز مکمن
16. 16 زهی بر کار و ساکن تو به ظاهر·مثال مرهمی در کار کردن
17. 17 خمش کن شد خموشی چون بلادر·بلادر گر ننوشی باش کودن