بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Jemand fragte einen Gelehrten und Gnostiker: „Wenn jemand im Gebet laut weint, seufzt und klagt, wird sein Gebet ungültig?“ Er antwortete: „Man nennt es Tränen. Was hat der Weinende gesehen? Wenn er die Sehnsucht nach Gott gesehen hat und weint, oder die Reue über eine Sünde, so wird sein Gebet nicht verderben, sondern es wird vollkommener, denn es gibt kein Gebet ohne die Anwesenheit des Herzens. Und wenn er körperliches Leid oder die Trennung von seinem Kind gesehen hat, so wird sein Gebet verderben, denn das Wesen des Gebets ist das Verlassen des Körpers und das Verlassen des Kindes, wie Abraham, der sein Kind opferte, um das Gebet zu vollenden, und seinen Körper dem Feuer Nimrods übergab. Und der Prophet (Friede sei mit ihm) erhielt den Befehl zu diesen Eigenschaften: 'Folgt der Religion Abrahams. Wahrlich, ihr habt in Abraham ein schönes Vorbild.'“