The whole ghazal ↗

1. 1 نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار·خطی که فاعتبروا منه یا اولی‌الابصار
2. 2 چو عشقْ مردم‌خوارست مردمی باید·که خویش لقمه کند پیش عشقِ مردم‌خوار
3. 3 تو لقمه ترشی دیر دیر هضم شوی·ولیست لقمه شیرین‌نوشِ نوش‌گوار
4. 4 تو لقمه‌ای بشکن زانک آن دهان تنگست·سه پیل هم نخورد مر تو را مگر به سه بار
5. 5 به پیشِ حرص تو خود پیل لقمه‌ای باشد·توی چو مرغ ابابیل پیل کرده شکار
6. 6 تو زاده عدمی آمده ز قحطِ دراز·تو را چه مرغ مسمن غذا چه کژدم و مار
7. 7 به دیگ گرم رسیدی گهی دهان سوزی·گهی سیاه‌کنی جامه و لب و دستار
8. 8 به هیچ سیر نگردی چو معده دوزخ·مگر که بر تو نهد پایْ خالق جبار
9. 9 چنانک بر سر دوزخ قدم نهد خالق·ندا کند که شدم سیر هین قدم بردار
10. 10 خداست سیرکنِ چشم اولیا و خواص·که رَسته‌اند ز خویش و ز حرص این مردار
11. 11 نه حرص علم و هنر ماندشان نه حرص بهشت·نجوید او خر و اشتر که هست شیرسوار
12. 12 خموش اگر شمرم من عطا و بخشش‌هاش·از آن شمار شود گیج و خیره روز شمار
13. 13 بیا تو مفخرِ تبریز، شمسِ دین به‌حق·کمینه چاکرِ تو شمسِ گنبدِ دوّار