The whole ghazal ↗

1. 1 گر تو خواهی وطن پر از دلدار·خانه را رو تهی کن از اغیار
2. 2 ور تو خواهی سماع را گیرا·دور دارش ز دیده انکار
3. 3 هر که او را سماع مست نکرد·منکرش دان اگر چه کرد اقرار
4. 4 هر که اقرار کرد و باده شناخت·عاقلش نام نه مگو خمار
5. 5 به بهانه به ره کن آن‌ها را·تا شوی از سماع برخوردار
6. 6 وز میان خویش را برون کن تیز·تا بگیری تو خویش را به کنار
7. 7 سایه یار به که ذکر خدای·اینچنین گفته‌ست صدر کبار
8. 8 تا نگویی که گل هم از خارست·زانک هر خار گل نیارد بار
9. 9 خار بیگانه را ز دل برکن·خار گل را به جان و دل می‌دار
10. 10 موسی اندر درخت آتش دید·سبزتر می‌شد آن درخت از نار
11. 11 شهوت و حرص مرد صاحب دل·همچنین دان و همچنین پندار
12. 12 صورت شهوتست لیکن هست·همچو نار خلیل پرانوار
13. 13 شمس تبریز را بشر بینند·چون گشایند دیده‌ها کفار