غزل شمارهٔ ۱۲۳۴

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1234:1 قضا آمد شنو طبل نفیرشنفیرش تلختر یا زخم تیرش
2. G1234:2 چو دایه این جهان پستان سیه کردگلوگیر آمدت چون شهد شیرش
3. G1234:3 خنک طفلی که دندان خرد یافترهد زین دایه و شیر و زحیرش
4. G1234:4 بشارت‌های غیبی شد غذااشز شیرش وارهانید از بشیرش
5. G1234:5 چو هر دم می‌رسد تلقین عشقشچه غم دارد ز منکر یا نکیرش
6. G1234:6 چو آن خورشید بر وی سایه انداختز دوزخ ایمنست و زمهریرش
7. G1234:7 به اقبال جوان واگشت جانیکه راه دین نزد این چرخ پیرش
8. G1234:8 بدان دارالامان و اصل خود رفترهید از دامگاه و دار و گیرش
9. G1234:9 رهید از بند شحنه حرص و آزیکه کرده بود بیچاره و حقیرش
10. G1234:10 رو ای جان کز رباط کهنه جستیز غصه آجر و حجره و حصیرش
11. G1234:11 نثارش آید از رضوان جنتکنارش گیرد آن بدر منیرش
12. G1234:12 تماشا یافت آن چشم عفیفشسعادت یافت آن نفس فقیرش
13. G1234:13 خجسته باد باغستان خلدشمبارک باد آن نعم المصیرش

ganjoor: sh1234 · public domain