غزل شمارهٔ ۱۲۷۲

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G1272:1 باز فرود آمدیم بر در سلطان خویشبازگشادیم خوش بال و پر جان خویش
2. G1272:2 باز سعادت رسید دامن ما را کشیدبر سر گردون زدیم خیمه و ایوان خویش
3. G1272:3 دیده دیو و پری دید ز ما سروریهدهد جان بازگشت سوی سلیمان خویش
4. G1272:4 ساقی مستان ما شد شکرستان مایوسف جان برگشاد جعد پریشان خویش
5. G1272:5 دوش مرا گفت یار چونی از این روزگارچون بود آن کس که دید دولت خندان خویش
6. G1272:6 آن شکری را که هیچ مصر ندیدش به خوابشکر که من یافتم در بن دندان خویش
7. G1272:7 بی‌زر و سر سروریم بی‌حشمی مهتریمقند و شکر می‌خوریم در شکرستان خویش
8. G1272:8 تو زر بس نادری نیست کست مشتریصنعت آن زرگری رو به سوی کان خویش
9. G1272:9 دور قمر عمرها ناقص و کوته بودعمر درازی نهاد یار به دوران خویش
10. G1272:10 دل سوی تبریز رفت در هوس شمس دینرو رو ای دل بجو زر به حرمدان خویش

ganjoor: sh1272 · public domain