抒情詩全体 ↗

1. 1 عیسی روح گرسنه‌ست چو زاغ·خر او می‌کند ز کنجد کاغ
2. 2 چونک خر خورد جمله کنجد را·از چه روغن کشیم بهر چراغ
3. 3 چونک خورشید سوی عقرب رفت·شد جهان تیره رو ز میغ و ز ماغ
4. 4 آفتابا رجوع کن به محل·بر جبین خزان و دی نه داغ
5. 5 آفتابا تو در حمل جانی·از تو سرسبز خاک و خندان باغ
6. 6 آفتابا چو بشکنی دل دی·از تو گردد بهار گرم دماغ
7. 7 آفتابا زکات نور تو است·آنچ این آفتاب کرد ابلاغ
8. 8 صد هزار آفتاب دید احمد·چون تو را دیده بود او مازاغ
9. 9 زان نگشت او بگرد پایه حوض·کو ز بحر حیات دید اسباغ
10. 10 آفتابت از آن همی‌خوانم·که عبارت ز تست تنگ مساغ
11. 11 مژده تو چو درفکند بهار·باغ برداشت بزم و مجلس و لاغ
12. 12 کرده مستان باغ اشکوفه·کرده سیران خاک استفراغ
13. 13 حله بافان غیب می‌بافند·حله‌ها و پدید نیست پناغ
14. 14 کی گذارد خدا تو را فارغ·چون خدا را ز کار نیست فراغ
15. 15 صد هزاران بنا و یک بنا·رنگ جامه هزار و یک صباغ
16. 16 نغزها را مزاج او مایه·پوست‌ها را علاج او دباغ
17. 17 لعل‌ها را درخش او صیقل·سیم و زر را کفایتش صواغ
18. 18 بلبلان ضمیر خود دگرند·نطق حس پیششان چو بانگ کلاغ
19. 19 بس که همراز بلبلان نبود·آنک بیرون بود ز باغ و ز راغ