غزل شمارهٔ ۱۸۶۸

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

G1868:1 دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جاناین نکته شیرین را در جان بنشان ای جان
G1868:2 زیرا عرض و جوهر از ذوق برآرد سرذوق پدر و مادر کردت مهمان ای جان
G1868:3 هر جا که بود ذوقی ز آسیب دو جفت آیدزان یک شدن دو تن ذوق است نشان ای جان
G1868:4 هر حس به محسوسی جفت است یکی گشتههر عقلی به معقولی جفت و نگران ای جان
G1868:5 گر جفت شوی ای حس با آنک حست کرد اووز غیر بپرهیزی باشی سلطان ای جان
G1868:6 ذوقی که ز خلق آید زو هستی تن زایدذوقی که ز حق آید زاید دل و جان ای جان
G1868:7 کو چشم که تا بیند هر گوشه تتق بستههر ذره بپیوسته با جفت نهان ای جان
G1868:8 آمیخته با شاهد هم عاشق و هم زاهدوز ذوق نمی‌گنجد در کون و مکان ای جان
G1868:9 پنهان ز همه عالم گرمابه زده هر دمهم پیر خردپیشه هم جان جوان ای جان
G1868:10 پنهان مکن ای رستم پنهان تو را جستماحوال تو دانستم تو عشوه مخوان ای جان
G1868:11 گر روی ترش داری دانیم که طراریز احداث همی‌ترسی وز مکر عوان ای جان
G1868:12 در کنج عزبخانه حوری چو دردانهدور از لب بیگانه خفته‌ست ستان ای جان
G1868:13 صد عشق همی‌بازد صد شیوه همی‌سازدآن لحظه که می یازد بوسه بستان ای جان
G1868:14 بر ظاهر دریا کی بینی خورش ماهیکان آب تتق آمد بر عیش کنان ای جان
G1868:15 چندان حیوان آن سو می خاید و می زایدچون گرگ گرو برده پنهان ز شبان ای جان
G1868:16 خنبک زده هر ذره بر معجب بی‌بهرهکآب حیوان را کی داند حیوان ای جان
G1868:17 اندر دل هر ذره تابان شده خورشیدیدر باطن هر قطره صد جوی روان ای جان
G1868:18 خاموش که آن لقمه هر بسته دهان خایدتا لقمه نیندازی بربند دهان ای جان

ganjoor: sh1868 · public domain