The whole ghazal ↗

1. 1 خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن·دم هر ماده خری را چو خران بوی مکن
2. 2 اول و آخر تو عشق ازل خواهد بود·چون زن فاحشه هر شب تو دگر شوی مکن
3. 3 دل بنه بر هوسی که دل از آن برنکنی·شیرمردا دل خود را سگ هر کوی مکن
4. 4 هم بدان سو که گه درد دوا می خواهی·وقف کن دیده و دل روی به هر سوی مکن
5. 5 همچو اشتر بمدو جانب هر خاربنی·ترک این باغ و بهار و چمن و جوی مکن
6. 6 هان که خاقان بنهاده است شهانه بزمی·اندر این مزبله از بهر خدا طوی مکن
7. 7 میر چوگانی ما جانب میدان آمد·پی اسپش دل و جان را هله جز گوی مکن
8. 8 روی را پاک بشو عیب بر آیینه منه·نقد خود را سره کن عیب ترازوی مکن
9. 9 جز بر آن که لبت داد لب خود مگشا·جز سوی آنک تکت داد تکاپوی مکن
10. 10 روی و مویی که بتان راست دروغین می دان·نامشان را تو قمرروی زره موی مکن
11. 11 بر کلوخی است رخ و چشم و لب عاریتی·پیش بی‌چشم به جد شیوه ابروی مکن
12. 12 قامت عشق صلا زد که سماع ابدی است·جز پی قامت او رقص و هیاهوی مکن
13. 13 دم مزن ور بزنی زیر لب آهسته بزن·دم حجاب است یکی تو کن و صدتوی مکن