The whole ghazal ↗

1. 1 می‌نروم هیچ از این خانه من·در تک این خانه گرفتم وطن
2. 2 خانه یار من و دارالقرار·کفر بود نیت بیرون شدن
3. 3 سر نهم آن جا که سرم مست شد·گوش نهم سوی تنن تنتنن
4. 4 نکته مگو هیچ به راهم مکن·راه من این است تو راهم مزن
5. 5 خانه لیلی است و مجنون منم·جان من این جاست برو جان مکن
6. 6 هر کی در این خانه درآید ورا·همچو منش باز بماند دهن
7. 7 خیز ببند آن در اما چه سود·قارع در گشت دو صد درشکن
8. 8 ای خنک آن را که سرش گرم شد·ز آتش روی چو تو شیرین ذقن
9. 9 آن رخ چون ماه به برقع مپوش·ای رخ تو حسرت هر مرد و زن
10. 10 این در رحمت که گشادی مبند·ای در تو قبله هر ممتحن
11. 11 شمع توی شاهد تو باده تو·هم تو سهیلی و عقیق یمن
12. 12 باقی عمر از تو نخواهم برید·حلقه به گوش توام و مرتهن
13. 13 می‌نرمد شیر من از آتشت·می‌نرمد پیل من از کرگدن
14. 14 تو گل و من خار که پیوسته‌ایم·بی‌گل و بی‌خار نباشد چمن
15. 15 من شب و تو ماه به تو روشنم·جان شبی دل ز شبم برمکن
16. 16 شمع تو پروانه جانم بسوخت·سر پی شکرانه نهم بر لگن
17. 17 جان من و جان تو هر دو یکی است·گشته یکی جان پنهان در دو تن
18. 18 جان من و تو چو یکی آفتاب·روشن از او گشته هزار انجمن
19. 19 وقت حضور تو دو تا گشت جان·رسته شد از تفرقه خویشتن
20. 20 تن زدم از غیرت و خامش شدم·مطرب عشاق بگو تن مزن
21. 21 خطه تبریز و رخ شمس دین·ماهی جان راست چو بحر عدن