غزل شمارهٔ ۲۲۴۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2247:1 مرا اگر تو نیابی به پیش یار بجودر آن بهشت و گلستان و سبزه زار بجو
2. G2247:2 چو سایه خسپم و کاهل مرا اگر جوییبه زیر سایه آن سرو پایدار بجو
3. G2247:3 چو خواهیم که ببینی خراب و غرق شراببیا حوالی آن چشم پرخمار بجو
4. G2247:4 اگر ز روز شمردن ملول و سیر شدیدرآ به دور و قدح‌های بی‌شمار بجو
5. G2247:5 در آن دو دیده مخمور و قلزم پرنوردرآ جواهر اسرار کردگار بجو
6. G2247:6 دلی که هیچ نگرید به پیش دلبر جوگلی که هیچ نریزد در آن بهار بجو
7. G2247:7 زهی فسرده کسی کو قرار می‌جویدتو جان عاشق سرمست بی‌قرار بجو
8. G2247:8 اگر چراغ نداری از او چراغ بخواهوگر عقار نداری از او عقار بجو
9. G2247:9 به مجلس تو اگر دوش بیخودی کردمتو عذر عقل زبونم از آن عذار بجو
10. G2247:10 تو هر چه را که بجویی ز اصل و کانش جویز مشک و گل نفس خوش خلش ز خار بجو
11. G2247:11 خیال یار سواره همی‌رسد ای دلپیام‌های غریب از چنین سوار بجو
12. G2247:12 به نزد او همه جان‌های رفتگان جمعندکنار پرگلشان را در آن کنار بجو
13. G2247:13 چو صبح پیش تو آید از او صبوح بخواهچو شب به پیش تو آید در او نهار بجو
14. G2247:14 چو مردمک تو خمش کن مقام تو چشم استوگر نه آن نظرستت در انتظار بجو
15. G2247:15 چو شمس مفخر تبریز دیده فقر استفقیروار مر او را در افتقار بجو

ganjoor: sh2247 · public domain