抒情詩全体 ↗

1. 1 برفت یار من و یادگار ماند مرا·رخ معصفر و چشم پرآب و وااسفا
2. 2 دو دیده باشد پرنم چو در ویست مقیم·فرات و کوثر آب حیات جان افزا
3. 3 چرا رخم نکند زرگری چو متصلست·به گنج بی‌حد و کان جمال و حسن و بها
4. 4 چراست وااسفاگوی زانک یعقوبست·ز یوسف کش مه روی خویش گشته جدا
5. 5 ز ناز اگر برود تا ستاره بار شوم·رسد چو می‌زندش آفتاب طال بقا
6. 6 اگر چیم ز چراگاه جان برون کردست·کجاست زهره و یارا که گویمش که چرا
7. 7 الست عشق رسید و هر آن که گفت بلی·گواه گفت بلی هست صد هزار بلا
8. 8 بلا درست و بلادر تو را کند زیرک·خصوص در یتیمی که هست از آن دریا
9. 9 منم کبوتر او گر براندم سر نی·کجا پرم نپرم جز که گرد بام و سرا
10. 10 منم ز سایه او آفتاب عالمگیر·که سلطنت رسد آن را که یافت ظل هما
11. 11 بس است دعوت دعوت بهل دعا می‌گو·مسیح رفت به چارم سما به پر دعا