The whole ghazal ↗

1. 1 چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنی·چون قضای آسمانی توبه‌ها را بشکنی
2. 2 منگر اندر شور و بدمستی من ای نیک عهد·بنگر آخر در میی کاندر سرم می‌افکنی
3. 3 اول از دست فراقت عاشقان را تی کنی·وآنگه اندر پوستشان تا سر همه در زر کنی
4. 4 مه رخا سیمرغ جانی منزل تو کوه قاف·از تو پرسیدن چه حاجت کز کدامین مسکنی
5. 5 چون کلام تو شنید از بخت نفس ناطقه·کرد صد اقرار بر خود بهر جهل و الکنی
6. 6 چون ز غیر شمس تبریزی بریدی ای بدن·در حریر و در زر و در دیبه و در ادکنی