The whole ghazal ↗

1. 1 در دلت چیست عجب که چو شکر می‌خندی·دوش شب با کی بدی که چو سحر می‌خندی
2. 2 ای بهاری که جهان از دم تو خندان است·در سمن زار شکفتی چو شجر می‌خندی
3. 3 آتشی از رخ خود در بت و بتخانه زدی·و اندر آتش بنشستی و چو زر می‌خندی
4. 4 مست و خندان ز خرابات خدا می‌آیی·بر شر و خیر جهان همچو شرر می‌خندی
5. 5 همچو گل ناف تو بر خنده بریده‌ست خدا·لیک امروز مها نوع دگر می‌خندی
6. 6 باغ با جمله درختان ز خزان خشک شدند·ز چه باغی تو که همچون گل‌تر می‌خندی
7. 7 تو چو ماهی و عدو سوی تو گر تیر کشد·چو مه از چرخ بر آن تیر و سپر می‌خندی
8. 8 بوی مشکی تو که بر خنگ هوا می‌تازی·آفتابی تو که بر قرص قمر می‌خندی
9. 9 تو یقینی و عیان بر ظن و تقلید بخند·نظری جمله و بر نقل و خبر می‌خندی
10. 10 در حضور ابدی شاهد و مشهود توی·بر ره و ره رو و بر کوچ و سفر می‌خندی
11. 11 از میان عدم و محو برآوردی سر·بر سر و افسر و بر تاج و کمر می‌خندی
12. 12 چون سگ گرسنه هر خلق دهان بگشاده‌ست·توی آن شیر که بر جوع بقر می‌خندی
13. 13 آهوان را ز دمت خون جگر مشک شده‌ست·رحمت است آنک تو بر خون جگر می‌خندی
14. 14 آهوان را به گه صید به گردون گیری·ای که بر دام و دم شعبده گر می‌خندی
15. 15 دو سه بیتی که بمانده‌ست بگو مستانه·ای که تو بر دل بی‌زیر و زبر می‌خندی