The whole ghazal ↗

1. 1 گرمی مجوی الا از سوزش درونی·زیرا نگشت روشن دل ز آتش برونی
2. 2 بیمار رنج باید تا شاه غیب آید·در سینه درگشاید گوید ز لطف چونی
3. 3 آن نافه‌های آهو و آن زلف یار خوش خو·آن را تو در کمی جو کان نیست در فزونی
4. 4 تا آدمی نمیرد جان ملک نگیرد·جز کشته کی پذیرد عشق نگار خونی
5. 5 عشقش بگفته با تو یا ما رویم یا تو·ساکن مباش تا تو در جنبش و سکونی
6. 6 بر دل چو زخم راند دل سر جان بداند·آنگه نه عیب ماند در نفس و نی حرونی
7. 7 غم چون تو را فشارد تا از خودت برآرد·پس بر تو نور بارد از چرخ آبگونی
8. 8 در عین درد بنشین هر لحظه دوست می‌بین·آخر چرا تو مسکین اندر پی فسونی
9. 9 تبریز جان فزودی چون شمس حق نمودی·از وی خجسته بودی پیوسته نی کنونی