غزل شمارهٔ ۲۹۵۰

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2950:1 ای آنک جان ما را در گلشکر کشیدیچون جان و دل ببردی خود را تو درکشیدی
2. G2950:2 ما را چو سایه دیدی از پای درفتادهجانا چو سرو سرکش از سایه سر کشیدی
3. G2950:3 چون سیل در کهستان ما سو به سو دوانهاندر پیت تو خیمه سوی دگر کشیدی
4. G2950:4 تو آن مهی که هر کو آمد به خرمن تومانند آفتابش در کان زر کشیدی
5. G2950:5 کشتی ز رشک ما را باری چو اشک ما رااز چشم خود میفکن چون در نظر کشیدی
6. G2950:6 بر عاشقت ز صد سو از خلق زخم آیداز لطف و رحمت خود پیشش سپر کشیدی
7. G2950:7 یک قوم را به حیلت بستی به بند زرینیک قوم را به حجت اندر سفر کشیدی
8. G2950:8 آوه که شد فضولی در خون چند گولیرحمی بکن بر آن کش در شور و شر کشیدی
9. G2950:9 از چشم عاشقانت شب خواب شد رمیدهزیرا که بی‌دلان را وقت سحر کشیدی
10. G2950:10 ای عشق دل نداری تا که دلت بسوزدخود جمله دل تو داری دل را تو برکشیدی
11. G2950:11 بس کن که نقل عیسی از بیخودی و مستیدر آخر ستوران در پیش خر کشیدی

ganjoor: sh2950 · public domain