The whole ghazal ↗

1. 1 دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی·شب خوش مگو مرنجان کامشب از آن مایی
2. 2 افروخت روی دلکش شد سرخ همچو اخگر·گفتا بس است درکش تا چند از این گدایی
3. 3 گفتم رسول حق گفت حاجت ز روی نیکو·درخواه اگر بخواهی تا تو مظفر آیی
4. 4 گفتا که روی نیکو خودکامه است و بدخو·زیرا که ناز و جورش دارد بسی روایی
5. 5 گفتم اگر چنان است جورش حیات جان است·زیرا طلسم کان است هر گه بیازمایی
6. 6 گفت این حدیث خام است روی نکو کدام است·این رنگ و نقش دام است مکر است و بی‌وفایی
7. 7 چون جان جان ندارد می‌دانک آن ندارد·بس کس که جان سپارد در صورت فنایی
8. 8 گفتم که خوش عذارا تو هست کن فنا را·زر ساز مس ما را تو جان کیمیایی
9. 9 تسلیم مس بباید تا کیمیا بیابد·تو گندمی ولیکن بیرون آسیایی
10. 10 گفتا تو ناسپاسی تو مس ناشناسی·در شک و در قیاسی زین‌ها که می‌نمایی
11. 11 گریان شدم به زاری گفتم که حکم داری·فریاد رس به یاری ای اصل روشنایی
12. 12 چون دید اشک بنده آغاز کرد خنده·شد شرق و غرب زنده زان لطف آشنایی
13. 13 ای همرهان و یاران گریید همچو باران·تا در چمن نگاران آرند خوش لقایی