بشپړ غزل ↗

1. 1 آنکه چون ابر خواند کف ترا·کرد بیداد بر خردمندی
2. 2 او همی‌گرید و همی‌بخشد·تو همی‌بخشی و همی‌خندی
3. 3 همچو یوسف گناه تو خوبیست·جرم تو دانش است و خرسندی
4. 4 او چو سرکه‌ست و می‌کند ترشی·دوست قندست و می‌کند قندی
5. 5 چشم مریخ دارد آن دشمن·تو چو مه دست زهره می‌بندی
6. 6 ای دل اندر اصول وصل گریز·که بسی در فراق جان کندی
7. 7 قطرهٔ باز رو سوی دریا·بنگر تا به پیش او چندی
8. 8 قوت یاقوت گیر از خورشید·تا در اخلاق او به پیوندی