The whole ghazal ↗

1. 1 خشم مرو خواجه! پشیمان شوی·جمع نشین، ورنه پریشان شوی
2. 2 طیره مشو خیره مرو زین چمن·ورنه چو جغدان سوی ویران شوی
3. 3 گر بگریزی ز خراجات شهر·بارکش غول بیابان شوی
4. 4 گر تو ز خورشید حمل سر کشی·بفسری و برف زمستان شوی
5. 5 روی به جنگ آر و به صف شیروار·ورنه چو گربه تو در انبان شوی
6. 6 کم خور ازین پاچهٔ گاو، ای ملک·سیر چریدی، خر شیطان شوی
7. 7 کافر نفست چو زبون تو شد·گر همه کفری همه ایمان شوی
8. 8 روی مکن ترش ز تلخی یار·تا ز عنایت گل خندان شوی
9. 9 دست و دهان را چو بشویی ز حرص·صاحب و همکاسهٔ سلطان شوی
10. 10 ای دل، یک لحظه تو دیوانه ای·باز دمی خواجهٔ دیوان شوی
11. 11 گاه بدزدی، ره ایران زنی·گاه روی شحنهٔ توران شوی
12. 12 گه ز (سپاهان) و حجاز) و (عراق)·مطرب آن ماه خراسان شوی
13. 13 بوقلمونی چه شود گر چو عقل·یک صفت و یک دل و یکسان شوی؟
14. 14 گر نکنی این همه خاموش باش·تا به خموشی همگی جان شوی
15. 15 روی به شمس الحق تبریز کن·تا ملک ملک سلیمان شوی