The whole ghazal ↗

1. 1 تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش‌، تَر اَسْت·آدَمی‌دُزْد، زِ زَرْدُزْد، کُنون، بیش‌تَر است
2. 2 گُرْبُزان‌اَنْد کِه اَز عَقْل و خَبْر می‌دُزْدَنْد·خود، چِه دارَنْد کَسی را کِه زِ خود، بی‌خَبَر اَسْت
3. 3 خودِ خود را تو، چُنین، کاسِد و بی‌خَصْم مَدان·کِه جَهان، طالِبِ زَرّ و خودِ تو، کانِ زَر اَسْت
4. 4 کِه رسول حق« الناس معادن» گفته‌ست·مَعْدَنِ نُقْرِه و زَرّ اَسْت و یَقین، پُرگُهَر اَسْت
5. 5 گنج یابی و در او عمر نیابی تو به گنج·خویش دریاب که این گنج ز تو بر گذرست
6. 6 خویش دریاب و حذر کن تو ولیکن چه کنی·که یکی دزد سبک دست در این ره حذرست
7. 7 سحر ار چند که تاریست حساب روزست·هر که را روی سوی شمس بود چون سحرست
8. 8 روح‌ها مست شود از دم صبح از پی آنک·صبح را روی به شمس است و حریف نظرست
9. 9 چند بر بوک و مگر مهره فروگردانی·که تو بس مفلسی و چرخ فلک پاک برست
10. 10 مغز پالوده و بر هیچ نه در خواب شدی·گوییا لقمه هر روزه تو مغز خرست
11. 11 بیشتر جان کن و زر جمع کن و خوشدل باش·که همه سیم و زر و مال تو مار سقرست
12. 12 یک شب از بهر خدا بی‌خور و بی‌خواب بزی·صد شب از بهر هوا نفس تو بی‌خواب و خورست
13. 13 از سر درد و دریغ از پس هر ذره خاک·آه و فریاد همی‌آید گوش تو کرست
14. 14 خون دل بر رخت افشان به سحرگاه از آنک·توشه راه تو خون دل و آه سحرست
15. 15 دل پرامید کن و صیقلیش ده به صفا·که دل پاک تو آیینه خورشید فرست
16. 16 مونس احمد مرسل به جهان کیست بگو·شمس تبریز شهنشاه که احدی الکبرست