The whole ghazal ↗

1. 1 عاشق چو منی باید می‌سوزد و می‌سازد·ور نی مثل کودک تا کعب همی‌بازد
2. 2 مه‌رو چو تویی باید ای ماه غلام تو·تا بر همه مه رویان می‌چربد و می‌نازد
3. 3 عاشق چو منی باید کز مستی و بی‌خویشی·با خلق نپیوندد با خویش نپردازد
4. 4 فارس چو تویی باید ای شاه سوار من·کز وهم و گمان زان سو می‌راند و می‌تازد
5. 5 عشق آب حیات آمد برهاندت از مردن·ای شاه که او خود را در عشق دراندازد
6. 6 چون شاخ زرست این جان می‌کش به خودش می‌دان·چندان که کشش بیند سوی تو همی‌یازد
7. 7 باری دل و جان من مستست در آن معدن·هر روز چو نوعشقان فرهنگ نو آغازد
8. 8 چون چنگ شوی از غم خم داده وانگه او·در بر کشدت شیرین بی‌واسطه بنوازد
9. 9 آن آهوی مفتونش چون تازه شود خونش·آن شیر بدان آهو در میمنه بگرازد
10. 10 شمس الحق تبریزی بر شمس فلک روزی·باشد که طراز نو شعشاع تو بطرازد