غزل شمارهٔ ۶۸

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G68:1 چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش رابه شست عشق دست آورد جان بت پرستش را
2. G68:2 به گوش دل بگفت اقبال رست آن جان به عشق مابکرد این دل هزاران جان نثار آن گفت رستش را
3. G68:3 ز غیرت چونک جان افتاد گفت اقبال هم نجهدنشستست این دل و جانم همی‌پاید نجستش را
4. G68:4 چو اندر نیستی هستست و در هستی نباشد هستبیامد آتشی در جان بسوزانید هستش را
5. G68:5 برات عمر جان اقبال چون برخواند پنجه شصتتراشید و ابد بنوشت بر طومار شصتش را
6. G68:6 خدیو روح شمس الدین که از بسیاری رفعتنداند جبرئیل وحی خود جای نشستش را
7. G68:7 چو جامش دید این عقلم چو قرابه شد اشکستهدرستی‌های بی‌پایان ببخشید آن شکستش را
8. G68:8 چو عشقش دید جانم را به بالای‌یست از این هستیبلندی داد از اقبال او بالا و پستش را
9. G68:9 اگر چه شیرگیری تو دلا می‌ترس از آن آهوکه شیرانند بیچاره مر آن آهوی مستش را
10. G68:10 چو از تیغ حیات انگیز زد مر مرگ را گردنفروآمد ز اسپ اقبال و می‌بوسید دستش را
11. G68:11 در آن روزی که در عالم الست آمد ندا از حقبده تبریز از اول بلی گویان الستش را

ganjoor: sh68 · public domain