The whole ghazal ↗

1. 1 چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را·به شست عشق دست آورد جان بت پرستش را
2. 2 به گوش دل بگفت اقبال رست آن جان به عشق ما·بکرد این دل هزاران جان نثار آن گفت رستش را
3. 3 ز غیرت چونک جان افتاد گفت اقبال هم نجهد·نشستست این دل و جانم همی‌پاید نجستش را
4. 4 چو اندر نیستی هستست و در هستی نباشد هست·بیامد آتشی در جان بسوزانید هستش را
5. 5 برات عمر جان اقبال چون برخواند پنجه شصت·تراشید و ابد بنوشت بر طومار شصتش را
6. 6 خدیو روح شمس الدین که از بسیاری رفعت·نداند جبرئیل وحی خود جای نشستش را
7. 7 چو جامش دید این عقلم چو قرابه شد اشکسته·درستی‌های بی‌پایان ببخشید آن شکستش را
8. 8 چو عشقش دید جانم را به بالای‌یست از این هستی·بلندی داد از اقبال او بالا و پستش را
9. 9 اگر چه شیرگیری تو دلا می‌ترس از آن آهو·که شیرانند بیچاره مر آن آهوی مستش را
10. 10 چو از تیغ حیات انگیز زد مر مرگ را گردن·فروآمد ز اسپ اقبال و می‌بوسید دستش را
11. 11 در آن روزی که در عالم الست آمد ندا از حق·بده تبریز از اول بلی گویان الستش را