The whole ghazal ↗

1. 1 عشق عاشق را ز غیرت نیک دشمن رو کند·چونک رد خلق کردش عشق رو با او کند
2. 2 کانک شاید خلق را آن کس نشاید عشق را·زانک جان روسپی باشد که او صد شو کند
3. 3 چون نشاید دیگران را تا همه ردش کنند·شاه عشقش بعد از آن با خویش همزانو کند
4. 4 زانک خلقش چون براند خو ز خلقان واکند·باطن و ظاهر همه با عشق خوش خو خو کند
5. 5 جان قبول خلق یابد خاطرش آن جا کشد·دل به مهر هر کسی دزدیده رو هر سو کند
6. 6 چون ببیند عشق گوید زلف من سایه فکند·وانگهی عاشق در این دم مشک و عنبر بو کند
7. 7 مشک و عنبر را کنم من خصم آن مغز و دماغ·تا که عاشق از ضرورت ترک این هر دو کند
8. 8 گرچه هم بر یاد ما بو کرد عاشق مشک را·نوطلب باشد که همچون طفلکان کوکو کند
9. 9 چونک از طفلی برون شد چشم دانش برگشاد·بر لب جو کی دوادو بر نشان جو کند
10. 10 عاشق نوکار باشی تلخ گیر و تلخ نوش·تا تو را شیرین ز شهد خسروی دارو کند
11. 11 تا بود کز شمس تبریزی بیابی مستیی·از ورای هر دو عالم کان تو را بی‌تو کند