The whole ghazal ↗

1. 1 هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند·که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند
2. 2 دو سه رِندند که هُشیار‌ْدل و سَرمستند·که فَلَک را به یکی عربده، در چرخ آرند
3. 3 سَر دِهانند که تا سَر نَدِهی،  سِرّ نَدِهند·ساقیانند که انگور نمی‌افشارند
4. 4 یارِ آن صورتِ غیبند که جانْ، طالب اوست·همچو چشم خوش او خیره‌کُش و بیمارند
5. 5 صورتی‌اند ولی، دشمن صورت‌هایند·در جهانند ولی، از دو جهان، بیزارند
6. 6 همچو شیران، بِدَرانند و به لب، می‌خندند·دشمن همدگرند و به حقیقتْ، یارند
7. 7 خَرفروشانه یکی با دگری در جنگند·لیک چون وانگری،  مُتَّفقِ یک کارند
8. 8 همچو خورشیدْ، همه‌روز، نظر می‌بخشند·مَثَلِ ماه و ستاره همه‌شب سَیّارند
9. 9 گر به کفْ خاک بگیرند‌، زَرِ سرخ شود·روزْ گندم دِرَوَند اَر چه به شبْ، جو کارند
10. 10 دلبرانند که دل، بَر ندهد بی‌ بَرِشان·سَروَرانند که بیرونْ ز سَر و دستارند
11. 11 شِکَّرانند که در معده، نگردند تُرُش·شاکرانند و از آن یارْ، چه برخوردارند
12. 12 مَردُمی کن، برو از خدمتشان، مَردُم شو·زان‌که این مَردُمِ دیگر، همه مَردُم‌خوارند
13. 13 بَس کن و بیش مگو، گرچه دهانْ پُر سُخَنَست·زان‌که این حرف و دَم و قافیه، هم اَغیارند