The whole ghazal ↗

1. 1 آتش پریر گفت نهانی به گوش دود·کز من نمی‌شکیبد و با من خوش است عود
2. 2 قدر من او شناسد و شکر من او کند·کاندر فنای خویش بدیدست عود سود
3. 3 سر تا به پای عود گره بود بند بند·اندر گشایش عدم آن عقدها گشود
4. 4 ای یار شعله خوار من اهلا و مرحبا·ای فانی و شهید من و مفخر شهود
5. 5 بنگر که آسمان و زمین رهن هستی اند·اندر عدم گریز از این کور و زان کبود
6. 6 هر جان که می‌گریزد از فقر و نیستی·نحسی بود گریزان از دولت و سعود
7. 7 بی محو کس ز لوح عدم مستفید نیست·صلحی فکن میان من و محو ای ودود
8. 8 آن خاک تیره تا نشد از خویشتن فنا·نی در فزایش آمد و نی رست از رکود
9. 9 تا نطفه نطفه بود و نشد محو از منی·نی قد سرو یافت نه زیبایی خدود
10. 10 در معده چون بسوزد آن نان و نان خورش·آن گاه عقل و جان شود و حسرت حسود
11. 11 سنگ سیاه تا نشد از خویشتن فنا·نی زر و نقره گشت و نی ره یافت در نقود
12. 12 خواریست و بندگیست پس آنگه شهنشهیست·اندر نماز قامه بود آنگهی قعود
13. 13 عمری بیازمودی هستی خویش را·یک بار نیستی را هم باید آزمود
14. 14 طاق و طرنب فقر و فنا هم گزاف نیست·هر جا که دود آمد بی‌آتشی نبود
15. 15 گر نیست عشق را سر ما و هوای ما·چون از گزافه او دل و دستار ما ربود
16. 16 عشق آمدست و گوش کشانمان همی‌کشد·هر صبح سوی مکتب یوفون بالعهود
17. 17 از چشم مؤمن آب ندم می‌کند روان·تا سینه را بشوید از کینه و جحود
18. 18 تو خفته‌ای و آب خضر بر تو می‌زند·کز خواب برجه و بستان ساغر خلود
19. 19 باقیش عشق گوید با تو نهان ز من·ز اصحاب کهف باش هم ایقاظ و رقود