The whole ghazal ↗

1. 1 شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند·رسید کار به جایی که عقل خیره بماند
2. 2 هزار ظلم رسیده ز عقل گشت رهیده·چو عقل بسته شد این جا بگو کیش برهاند
3. 3 دلا مگر که تو مستی که دل به عقل ببستی·که او نشست نیابد تو را کجا بنشاند
4. 4 متاع عقل نشانست و عشق روح فشانست·که عشق وقت نظاره نثار جان بفشاند
5. 5 هزار جان و دل و عقل گر به هم تو ببندی·چو عشق با تو نباشد به روزنش نرساند
6. 6 به روی بت نرسی تو مگر به دام دو زلفش·ولیک کوشش می‌کن که کوششت بپزاند
7. 7 چو باز چشم تو را بست دست اوست گشایش·ولی به هر سر کویی تو را چو کبک دواند
8. 8 هر آنک بالش دارد ز آستان عنایت·غلام خفتن اویم که هیچ خفته نماند
9. 9 میانه گیرد آهو میانه دل شیری·هزار آهوی دیگر ز شیر او برهاند
10. 10 چو در درونه صیاد مرغ یافت قبولی·هزار مرغ گرفته ز دام او بپراند
11. 11 هر آن دلی که به تبریز و شمس دین شده باشد·چو شاه ماه به میدان چرخ اسب دواند