M1:1997 — سر از آن خواب مبارک بر نداشت / تا نماز صبحدم آمد بچاشت

此节诗句描述了先知穆圣（穆斯塔法）因沉浸于神圣的体验而“忘我”（بی‌خویش）的状态。鲁米在此讲述了一个典故：先知在一次名为“ تعریس”（Taʿrīs，意为“夜间歇息”）的旅途中，因聆听毕拉勒（Bilāl）诵唱的、源自神启的优美声音而心醉神迷，进入了一种蒙福的沉睡。这种“睡眠”并非普通的休憩，而是一种灵性上的沉醉与合一，是灵魂与神圣之源的相遇。

因此，他错过了晨礼（نماز صبحدم）并非出于懈怠，而是因为他被一种更高层次的“临在”所淹没。这体现了鲁米的核心思想：与神圣之爱的直接体验（“حال”，即内在状态）相比，外在的宗教仪式（如按时礼拜）是次要的。当灵魂与“新娘”（即神圣实在）相会时，世俗的时间与义务便失去了约束力。鲁米以此说明，真正的虔诚在于内在的转化，而非仅仅恪守外在的规条。

این بیت به واقعه‌ای مشهور به «لیلة التعریس» اشاره دارد که در آن، پیامبر اسلام و یارانش پس از بازگشت از جنگ، به دلیل خستگی زیاد، برای نماز صبح بیدار نشدند و نمازشان قضا شد. مولانا این خواب را نه یک غفلت معمولی، بلکه «خوابی مبارک» و نتیجهٔ یک حالت بی‌خویشی و استغراق روحانی توصیف می‌کند. در بیت‌های قبل، این حالت به شنیدن «صوت خوب» الهی نسبت داده شده که پیامبر را از خود بی‌خود کرده است.

نکتهٔ اصلی این است که گاهی یک حالت معنوی عمیق و جذبهٔ الهی (که اینجا به خواب تشبیه شده) چنان بر سالک غلبه می‌کند که حتی از انجام عبادات ظاهری و مرسوم نیز باز می‌ماند. این «فوت شدن» نماز، از دیدگاه عارفانه، نه یک گناه یا سستی، بلکه نشانه‌ای از شدت وصل و فنای او در حق است. گویی روح او به وصال «عروس» غیب رسیده (چنانکه در بیت بعد می‌آید) و جسمش در این دنیا به خواب فرورفته است. این خواب، خود نوعی عبادت برتر و حضور عمیق‌تر است که بر شکل ظاهری عبادت اولویت می‌یابد.