M1:2935 — پس همی‌گویند هر نقش و نگار / مژده مژده نک همی‌آید بهار

这句诗是鲁米（Rumi）用一个生动的比喻来阐述灵性觉醒的时刻。在前面的诗句中，他将两种人作了对比：一种是“荆棘”（خار），代表内心丑陋、缺乏真义的人；另一种是“玫瑰”（گل），代表灵魂美丽、充满芬芳的人。

荆棘喜爱“秋天”（خزان），因为凋零的季节掩盖了它的丑陋，让它看起来和枯萎的玫瑰园没什么两样。然而，对于从里到外都是芬芳花朵的人来说，“春天”（بهار）则是让他双眼明亮的恩典，因为春天会彰显他内在的美。春天是一个启示的季节，它让万物的真相显露无遗。

因此，这句诗中的“每一种图纹与景象”（هر نقش و نگار）就是整个造物界的象征。当灵性的春天——即真理、神圣临在或内在觉醒——来临时，宇宙万物都仿佛在欢呼，宣告这个喜讯。这不仅是自然季节的更替，更是灵性实相战胜虚假表象的时刻。对于那些内在美丽的人来说，这是一个值得庆祝的时刻，因为他们的真实本质终将大白于天下。

در ابیات پیشین، مولانا میان دو نوع موجود تمایز قائل می‌شود: «خار» که از پاییز و پنهان‌شدن حقیقت شاد است و «گل» که مشتاق بهار و آشکار شدن زیبایی‌هاست. خار، نماد انسان‌های بی‌معنا و ظاهرپرستی است که در غیاب حقیقت و معنویت، خود را با عارفان و صاحبان باطن برابر می‌بینند. پاییز برای آنها بهار است، چون زشتی‌شان را می‌پوشاند.

اما این بیت، نقطه عطفی در این بحث است. مولانا اعلام می‌کند که این وضعیت پایدار نیست. تمام «نقش و نگار» هستی - یعنی هر موجودی که اثری از زیبایی و هنر الهی در خود دارد - آمدن بهار را نوید می‌دهد. این بهار، هم بهار طبیعت است و هم بهار معنوی؛ یعنی زمان تجلی حقیقت، ظهور اولیای الهی و آشکار شدن گوهر واقعی انسان‌ها. این مژده، در واقع فریاد شادی موجوداتی است که از زمستانِ غفلت و یکرنگیِ ظاهری خسته شده و مشتاق درخشش حقیقت‌اند. گویی تمام کائنات در انتظار لحظه‌ای است که زیبایی‌های باطنی شکوفا شوند و زشتی‌های پنهان رسوا گردند.