M2:2920 — رخت مانده بر زمین در راه خوف / تو پی اشتر دوان گشته به‌طوف

این بیت بخشی از تمثیل مردی است که شترش را گم کرده و در پی آن می‌گردد. مولانا تصویری واضح از غفلت و آشفتگی او ترسیم می‌کند: در حالی که کاروان رفته و شب نزدیک است، این مرد تمام اسباب و اثاثیه‌اش را در جاده‌ای ناامن و پر از خطر رها کرده و خودش دیوانه‌وار به هر سو می‌دود تا شترش را پیدا کند.

در معنای عرفانی، این داستان، حکایت انسان سالک است. «شتر گمشده» (اشتر ضاله) نماد حقیقت، معرفت، یا خودِ حقیقی و الهی انسان است. «رخت» یا اثاثیه، نماد وجود مادی، عمر، و فرصت‌های دنیوی است که خداوند به انسان بخشیده. «راه خوف» نیز همین زندگی دنیاست که پر از خطرات و تهدیدهای معنوی است.

نکتهٔ اصلی مولانا این است که انسان در جستجوی حقایق بزرگ، گاهی از اصلِ وجود و سرمایهٔ عمر خود غافل می‌شود. او آن‌چنان سرگرم پرس‌وجو از دیگران و دویدن‌های بی‌هدف (طواف کردن) می‌شود که فراموش می‌کند گران‌بهاترین دارایی‌اش، یعنی خودِ وجود و لحظهٔ حال، بی‌دفاع و در معرض نابودی رها شده است. این جستجوی آشفته و بیرونی، به‌جای آنکه او را به مقصد برساند، او را از داشته‌های اصلی‌اش نیز محروم می‌کند.