M2:67 — نامصور یا مصور گفتنت / باطل آمد بی ز صورت رَستنت

Dalam bagian ini, Rumi membedakan antara dua cara memandang kebenaran: melalui indra jasmani (چشم حس, chashm-e ḥiss) dan melalui mata akal-budi atau ruh (دیدهٔ عقل, dīda-ye ʿaql). Ia mengkritik mereka yang hanya mengandalkan indra dan nalar semata, yang pada akhirnya hanya bisa memperdebatkan konsep-konsep tentang Tuhan. Mereka terjebak dalam dualitas seperti, "Apakah Tuhan memiliki bentuk (muṣawwar) atau tidak memiliki bentuk (nā-muṣawwar)?"

Bait ini menyatakan bahwa perdebatan semacam itu adalah kesia-siaan intelektual. Menurut Rumi, persoalan sesungguhnya bukanlah menemukan label teologis yang tepat untuk Tuhan, melainkan mengalami transformasi batin. Selama seseorang masih terpenjara dalam persepsi inderawi dan terikat pada "bentuk" (ṣūrat)—yakni dunia materi, citra mental, dan konsep-konsep—maka seluruh argumennya tentang Realitas Tertinggi menjadi batal dan tidak relevan. Jalan menuju pengetahuan sejati bukanlah melalui perdebatan, melainkan melalui pembebasan diri (rastan) dari kungkungan dunia bentuk.

مولانا در این بیت، به یکی از مباحث پیچیده‌ی کلامی در زمان خود اشاره می‌کند: آیا خداوند جسم و صورت دارد (نظر مُشَبِّهه) یا منزه از هر شکلی است (نظر مُنَزِّهه)؟ او این بحث را از منظر عارفانه نقد می‌کند و می‌گوید این گفتگوها برای کسی که هنوز در زندانِ حواس و جهانِ مادی گرفتار است، یک سرگرمی ذهنی بی‌حاصل است.

از نظر مولانا، مشکل اصلی، «گفتن» نیست، بلکه «بودن» است. تا زمانی که نگاه ما به جهان، «صورت‌بین» است و تنها ظواهر را می‌بیند، هر تصوری که از خدا داشته باشیم، چه او را «مصور» (صورت‌مند) بدانیم و چه «نامصور» (بی‌صورت)، باز هم درکی محدود و برآمده از همین دنیای صورت‌ها خواهد بود. رهایی واقعی، نه در پیروزی در یک بحث کلامی، بلکه در «رَستن از صورت» است؛ یعنی فراتر رفتن از درک حسی و رسیدن به یک بینش قلبی و شهودی.

این بیت در ادامه‌ی ابیات قبلی است که در آن‌ها مولانا «چشم حس» را از «دیده‌ی عقل» (به معنای عقل شهودی و معنوی) جدا می‌کند. او معتقد است که ابزار شناخت حقیقت، حواس ظاهری نیست، بلکه نوعی حس درونی و بصیرت است که با پاک شدن دل از تعلقات مادی به دست می‌آید. بنابراین، پیش‌شرطِ سخن گفتن از حقیقتِ بی‌صورتِ خداوند، آزادیِ روحِ خودِ سالک از اسارتِ صورت‌هاست.