M2:79 — خوب خوبی را کند جذب این بدان / طیبات و طیبین بر وی بخوان

مولانا در آغاز دفتر دوم، پس از شرح اهمیت پاکی «آینهٔ دل»، به یکی از قوانین بنیادین هستی می‌پردازد: قانون جاذبه میان موجودات هم‌جنس و هم‌طینت. این بیت، این اصل را به روشنی بیان می‌کند که نیکی، نیکی را جذب می‌کند و پاکی به سوی پاکی گرایش دارد.

این قانون صرفاً یک پدیدهٔ فیزیکی نیست (که در بیت بعدی با مثال «گرم گرمی را کشید و سرد سرد» به آن اشاره می‌شود)، بلکه یک اصل معنوی و روحانی است. انسان‌های نیک‌سرشت و پاک‌طینت، ناخودآگاه به سوی یکدیگر کشیده می‌شوند و از هم‌نشینی با هم لذت می‌برند. مولانا برای تأیید این سخن، به آیهٔ ۲۶ از سورهٔ نور در قرآن اشاره می‌کند: «...وَ الطَّیِّبَاتُ لِلطَّیِّبِینَ وَ الطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّبَاتِ...» (...زنان پاک برای مردان پاک و مردان پاک برای زنان پاک هستند...). هرچند آیه در سیاق روابط زناشویی است، مولانا معنای آن را به یک اصل کلی در روابط انسانی و معنوی تعمیم می‌دهد.

در ادامهٔ این بخش، این قانون به دو گروه اصلی «نوریان» (اهل نور و حقیقت) و «ناریان» (اهل آتش و ظلمت) تقسیم می‌شود. هر گروه، جذب هم‌فکران و هم‌سنخان خود می‌شود. بنابراین، این بیت یک معیار مهم برای خودشناسی به دست می‌دهد: اگر می‌خواهی بدانی از کدام گروهی، ببین به چه کسانی و چه چیزهایی تمایل داری و جذب چه می‌شوی.