M5:1384 — پا بر آورد و خر اندر ویی سپوخت / آتشی از کیر خر در وی فروخت

این بیت نقطه اوج تراژدی زنی است که شهوت، چشم عقلش را کور کرده است. او صحنه‌ای را دیده (رابطه کنیز و خر) اما به «دقیقه» و نکتهٔ کلیدی آن (استفاده از کدو برای کنترل) پی نبرده است. عمل او صرفاً یک تقلید ظاهری و ناقص است. مولانا با تصویر «آتش» نشان می‌دهد که این عمل، نه لذت‌بخش، که آغاز سوختن و نابودی کامل است. این «آتش» هم درد فیزیکی ویرانگر است و هم نماد آتشی که نفس سرکش در جان انسان می‌افروزد و او را به هلاکت می‌کشاند.

در داستان، این زن نماد سالکی است که تنها به ظاهر اعمال و مناسک توجه می‌کند و از درک حکمت و باطن آن عاجز است. او می‌بیند که عارفان از عبادات خود لذت می‌برند و به مراتب بالا می‌رسند، اما چون از «راز» و «دقیقه»ی کار آنها (یعنی اخلاص، معرفت و کنترل نفس) بی‌خبر است، تقلید کورکورانه‌اش نه تنها او را به مقصد نمی‌رساند، بلکه به نابودی کامل روح و جسمش منجر می‌شود. این بیت هشداری است دربارهٔ خطر پیروی از شهوات و تقلید جاهلانه در مسیر معنوی.