Leer› Libro 5› Interpretación de 'Toma cuatro pájaros y átalos a ti'› Verso 33
M5:33 — چار وصف تن چو مرغان خلیل / بسمل ایشان دهد جان را سبیل
M5:33
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
Este verso afirma que sacrificar las cuatro cualidades negativas del yo corporal, comparadas con las cuatro aves en la historia de Abraham, es lo que libera al alma espiritual para que pueda avanzar en su camino.
Rumi está interpretando una famosa historia coránica (2:260) en la que a Abraham (conocido en la tradición islámica como Jalil-ul-lah, el Amigo de Dios) se le ordena tomar cuatro aves, despedazarlas y luego llamarlas para que vuelvan a la vida, como una demostración del poder de Dios para resucitar a los muertos.
En la exégesis mística de Rumi, esta historia externa se convierte en un mapa para el viaje interior. Las cuatro aves no son literales, sino símbolos de cuatro rasgos destructivos del yo inferior o corporal (nafs): el pavo real (ostentación), el gallo (lujuria), el cuervo (ambiciones mundanas) y la paloma (ociosidad o capricho). Rumi se dirige al buscador espiritual como el "Abraham de su tiempo", instándolo a identificar estas "aves" dentro de sí mismo.
El acto de "sacrificarlas" (bismil) no significa una aniquilación literal, sino la subyugación y el dominio de estas tendencias a través de la disciplina espiritual. Es un acto de entrega de los impulsos más bajos a un propósito más elevado. Solo al someter estas características que nos atan al mundo material y al ego, el alma (yán) encuentra su "camino" (sabil) despejado. El sacrificio de lo inferior es la condición necesaria para la liberación y el ascenso de lo superior.
- خلیل
- Jalil. Epíteto del profeta Abraham que significa 'el Amigo [de Dios]'. En este contexto, se utiliza para dirigirse al buscador espiritual.
- بسمل
- Bismil. Un animal sacrificado ritualmente según la ley islámica. Aquí se usa metafóricamente para referirse al acto de 'sacrificar' o someter las cualidades negativas del ego.
- سبیل
- Sabil. Palabra árabe que significa 'camino', 'senda' o 'vía'. En el contexto sufí, se refiere al camino espiritual hacia Dios.
- جان
- Yán. Palabra persa para 'alma' o 'vida'; la esencia espiritual e inmortal de un ser, en contraste con el cuerpo físico ('tan').
چهار صفت اصلی جسمانی (که مولانا آنها را به چهار پرنده تشبیه می‌کند) مانعِ پرواز روح هستند و تنها با قربانی کردن و مهار کردن آنهاست که جان می‌تواند به سوی کمال حرکت کند.
این بیت در میانهٔ تفسیری عرفانی از آیهٔ ۲۶۰ سورهٔ بقره قرار دارد. در آن آیه، خداوند به ابراهیم خلیل (ع) فرمان می‌دهد که چهار پرنده را بگیرد، آنها را ذبح کند و سپس دوباره فرا بخواند تا زنده شوند و به سوی او بازگردند. مولانا این داستان را به یک تمثیل درونی برای سلوک معنوی تبدیل می‌کند.
«چهار پرنده» در اینجا نماد چهار صفت یا خوی اصلی نفسانی و جسمانی انسان هستند که راهزنِ مسیر روحانی‌اند. این صفات که در ابیات بعدی به آنها اشاره می‌شود (مانند حرص، شهوت، کبر و...)، همچون پرندگانی هستند که روح را اسیر قفس تن کرده‌اند. همان‌طور که ابراهیم برای اثبات ایمانش پرندگان را قربانی کرد، سالک نیز برای رهاییِ جان خود باید این چهار صفت ویرانگر را «قربانی» یا مهار کند.
«بسمل کردن» در اینجا به معنای کشتنِ کامل این صفات نیست، بلکه به معنای تحت کنترل درآوردن و جهت دادن به آنها در مسیر الهی است. با این کار، مانع از سر راه برداشته می‌شود و «سبیل» یا راهِ تعالی برای جان گشوده می‌گردد. این عمل، شرطِ لازم برای رهایی از اسارت نفس و آغاز پرواز روح است.
- خلیل
- لقب حضرت ابراهیم (ع) به معنای دوست نزدیک خدا.
- بسمل
- قربانی کردن، سر بریدن، ذبح کردن.
- سبیل
- راه، مسیر، طریق.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.