M6:794 — چشم کوران آن خسارت را بدید / گوش کران آن حکایت را شنید

این بیت بخشی از پاسخ کنایه‌آمیز یک شاعر به شیعیان حلب است که برای امام حسین (ع) عزاداری می‌کنند. شاعر با اغراق و طعنه می‌گوید که عظمت و وحشت فاجعهٔ کربلا چنان آشکار بود که نیازی به چشم بینا یا گوش شنوا نداشت؛ حتی نابینایان «خسارت» آن را دیدند و ناشنوایان «حکایت» آن را شنیدند.

منظور اصلی شاعر این است که شما که ادعای بینایی و شنوایی دارید، چطور این همه مدت از این واقعه غافل بوده‌اید و تازه اکنون به فکر سوگواری افتاده‌اید؟ (خفته بودستید تا اکنون شما؟). او با این کلام تند، عزاداری ظاهری و دیرهنگام آن‌ها را به نقد می‌کشد و در ابیات بعدی آن‌ها را دعوت می‌کند که به جای گریه برای شهیدان، برای «خواب گران» و غفلت روحی خودشان ماتم بگیرند.